DeWolff knalt erin vanaf de eerste secondes van Voodoo Mademoiselle. Het geluid van ‘DeWolff IV’ is retro gebleven, maar heeft zich wel ontwikkeld. De band is niet meer dezelfde die het een paar jaar geleden was; hij bestaat nu uit vroeg volwassen geworden jonge honden.
Aan de titel (IV) te horen, telt de band niet alleen de twee hiervoor gemaakte albums ‘Strange fruits and undiscovered plants’ en ‘Orchards/Lupine’ mee, maar ook hun titelloze EP waarmee ze in 2008 doorbraken. Pablo van de Poel, Luka van de Poel en Robin Piso laten in nummers als Six Holes and a Ghost een progressieve kant van de band zien. Het lijkt een logisch gevolg van een bandje dat al zo vroeg zo goedwas, dat het zich alleen maar de goede kant op kon ontwikkelen, maar de muzikale en lyrische vondsten zijn scherp en tonen aan dat de heren voor ‘DeWolff IV’ niet over een nacht ijs zijn gegaan. De zo vanzelfsprekende ontwikkeling blijft namelijk bij veel bands achter en het is tekenend voor DeWolff dat hun progressie al vanaf de eerste tonen duidelijk is. Maar ook in het meer ingetogen ‘Northbound’ wordt duidelijk dat DeWolff hun vernieuwing niet ten koste heeft laten gaan van het maken van goede nummers met een psychedelisch randje.
De tweede helft van het album is geheel gewijd aan de tussen haakjes vermeldde titel ‘A Mind Slip’, dat op zijn beurt een klein album is, met geweldige overvloeiende thema’s en sfeer. Goed en megalomaan doet het aan, met een grandioos eindakkoord; een geslaagd experiment dat de vooruitgang van de band nog wat kracht bijzet. Zo eindigt de band hun geweldige vierde plaat met een groots hoogtepunt in de vaderlandse rockgeschiedenis. DeWolff is een grote Nederlandse band aan het worden.
