|
Muziek -
Recensies
|
|
Geschreven door Luuk Imhann
|
|
vrijdag, 11 mei 2012 12:39 |
Singer-songwriter Port of Call maakte met debuut 'Ten Feet of Wind' een plaat die prima in balans is. Het album, dat werd uitgebracht in eigen beheer, maakt het Nederlandse singer-songwritersgenre zo een stuk rijker.
Op het eerste gehoor is Port of Call het beste in de kleine intieme momenten. Maar dit is bedrog: juist de afwisseling die Pieter van Vliet brengt tussen de prettig kleinschalige – maar niet minder intense – stukken en de delen vol blazers en begeleidende musici, maakt van ‘Ten Feet of Wind’ zo’n pareltje. Doordat deze momenten niet van nummers afhankelijk zijn, is de gehele plaat een verrassing. Op elk moment kan alles gebeuren, zoals in uitschieters als 'Us' en 'Free People'. Port of Call speelt en zingt met liefde en passie, met als hoogtepunt - typerend voor de plaat - de slechts 56 seconden durende intro, die al verklapt dat dit geen album als alle anderen zal worden.
Geen van de nummers op 'Ten Feet of Wind' gaat over de vier minuten heen, maar toch lijkt alles in elkaar over te lopen. Als een saus van onderwerpen die in elke toon en klank terugkomen, is het album zo een fijn geheel van een talentvolle singer-songwriter, die zelf verklaart zijn nummers in de oren van ieder die wil horen te zingen, schreeuwen en fluisteren. Prima in balans, dit debuut van Port of Call, dat even inspirerend als bijzonder is en doet benieuwen naar de toekomst van Pieter van Vliet.
|
