Guitig stilettootje [column]

Geschreven door Levine Diecken

zaterdag, 05 mei 2012 08:20

Ik heb zelden zo’n grote donkere meneer verkleed als mevrouw gezien. Ik weet even niet hoe ik dit anders netjes omschrijven moet. Rood gelakte nageltjes. Nagels. Enorme nagels zelfs. Ze hielden stevig het kleinste tasje dat ik bij de grootste man ooit zag vast. Baardgroei, maar zo glad mogelijk weg geschoren. Niet tegen op te scheren. Enorme wenkbrauwen. Een enorme neus en een enorme mond. Prachtige kleine rode glimmertjes in de enorme boeddha-achtige hangende oorlellen. En dan bedoel ik ook echt lellen. Grote pikzwarte voeten in keurige hakjes, met eng dun bandje om de vrij kolossale enkel en een guitige stiletto die het vrij zwaar moet hebben gehad op de kinderkopjes op de Dam en vast nooit gemaakt zijn voor het gewicht dat ze nu richting monument moeten dragen.

Ik heb natuurlijk helemaal niets tegen grote mannen. Niets tegen grote mannen verkleed als vrouwen. Niets tegen donkere mannen. En al helemaal niets tegen de combi van dit alles. Maar ik zat naast hem. Haar. Tijdens de dodenherdenking in de Nieuwe Kerk en tijdens de bloemlegging op de Dam. Ik zag de hakjes gaan, vlak voor mijn neus, terwijl we ons deftig van de ene naar de andere kant van de Dam bewogen. Ik zat naast haar tijdens de twee minuten stilte. En ik durf het bijna niet te zeggen maar dit zijn de eerste twee minuten op vier mei die ik geen seconde aan oorlogsslachtoffers besteed heb. Ik genoot van deze prachtvolle dame en alle moeite die zij in haar uiterlijk gestoken had en het heerlijke contrast dat ze vormde tussen alle vol gemedailleerde veteranen borstkassen.

Stiekem houden wij allemaal van verkleden. Of het nu medailles of pareltjes zijn. We zouden het even iets vaker moeten doen, en dat is dan mooi de les van deze 4 mei geweest. Geen geëmmer over gedichten over SS-ers, geen geëmmer over wie we wel of niet mogen herdenken.

Vrijheid is… gewoon iets vrolijks uit de kast trekken, de borst vol spelden en gáán.