|
Lifestyle -
Columns
|
|
Geschreven door Levine Diecken
|
|
zaterdag, 31 maart 2012 09:58 |
Als je de hele week ’s ochtends voor zevenen in het donker naar de universiteit fietst en in het donker na elven terug, dan slechts een paar uur in bed ligt om weer van voor af aan te beginnen, blijkt het toch ineens knap listig om een leuk columnpje te tikken. Niet dat er niets gebeurt hoor, daar in het altijd gezellige Amsterdam Zuid. Dit blijkt namelijk precies de fietsstroom van jonge mooie mannen strak in pak van en naar de Zuidas te zijn. Ook blijkt dat het mannetje met de fluitslang al zeer vroeg zijn plekje achter het tankstation staat in te richten voor de enkele eurootjes die de studenten in zijn koffertje zullen gooien. Hij bereidt zijn positionering uiterst secuur voor, een kameleon in een zakje redband valt nog meer op dan deze Paki tussen de struiken en de parkeerplaats in, maar elke ochtend zwaait hij vrolijk en tettert zijn klanken de ontwakende wereld in.
Meer spannende verhalen van op en rond de VU? U roept, wij draaien. ’s Ochtends zijn de lampen nog niet aan, terwijl de schoonmakers (ja de staking is voorbij, misschien stond schoonmaken in het donker hoger op het eisenpakket dan betere pensioenvoorzieningen, ik zal het volgende week eens aan Shaniqua vragen) de tafeltjes met een dweil afnemen. Gemiddeld is een op de vier koffieautomaten kapot, jaa joh echt waar en zo niet dan valt een op de twee keer het bekertje er al uit voor je het in handen hebt. En zodra de zon gaat schijnen, wat vorige week gelukkig niet al te veel gebeurde, gaan alle luxaflex naar beneden, zodat het uitzicht over een zonnig Amsterdam onder strakblauwe hemel nog net op tijd binnen alle perken gehouden kan worden.
Gelukkig is het weer weekend en zit ik thuis in de studeerkamer verder te leren. Gelukkig is de zon ingewisseld voor grijze wolken, het is tenslotte bijna april dus de moessonzomer staat reeds voor de deur. Snel draai ik alle luxaflex dicht en zet een pot slappe koffie die ik eerst een paar keer over mijn voeten gooi. Nu nog op zoek naar iemand die vanachter het gordijn op een gek fluitje wat vrolijke deuntjes de kamer in wil blazen.
Een klein voordeel waar de VU nog wat van kan leren is de Surinaamse vriendin van mijn vader. Die al de hele dag in de keuken de heerlijkste gerechten staat te bereiden. Vers gemalen madame Jeanettes, schalen vol roti en eindeloos veel soto soep, waar noch de doodgekookte groenten van de mensa, noch de br. falafel van de Turkse pizzabakker in de verste verte aan kunnen tippen.
|
